Et äs nauch net long Zet verbä
geng ich ba's Niober Giarch sen Fra,
datt ich sauch, wat sä hat geneit.
Wa ech mich dio eramerdräit,
nur käim der Giarch vum Schwensmoirt glad
m' äm Schwen, wot 80 Kilo hat.

Ech krausch ze Hälf: "Meng läwer Fräind!
Wat äs det, Giarch? Te hoist 9 Käind!
Diät Schweng raucht ich nuar fuir en Dauch,
- na niet glad - , ar niet mie wa'n Wauch!"
Der Giarch feng un det Schwen ze kran
und siot a lachan: "Nioberan,
de gäimzen Wäinter, hir mich un,
mät diesem Schwen geniach mer hun.
Wa mir daut mauchen, lios der sion:
Wuan mer det Schwen nea oiwgedion,
messen as Käind, hisch alle nen,
en gäimzen Dauch äissen nuar Schwen.
Drio wallen sa, wuan det geschän,
e Gior long nechen Schwen mie sän!"

Waram sal ech trourich sen,
wun de Vijel sonjen,
als wielen sä mat dem Gesang
mir en hischen Geadenmorjen bronjen.

Waram sal ech trourich sen,
wun de Sann mir lacht,
wies ech't, datt mat arem Scheng
vil Lekt sä glacklich mocht.

Waram sal ech trourich sen,
wun et iest wall reenen,
wies ech doch, an desem Reen
as für meng Arbet  Sejen.

Waram sal ech trourich sen,
wun meng Kand mich frocht:
"Motter, so, wor gihst tea hekt?
Motter kust tea noch?"

Nä, ech kun net trourich sen,
fen frü meng Arbet un.
En dinken dro uch noch un deen,
di arbden wall uch nimi kun.

Himwih?
Gedunken enes Eossiedlers eos Reps

Siel ech villecht doch Himwih hun
nui asem Reps diu anj um Rech?
Wäi garen dinken ech noch drun,
mehr kum ich längst diuhar ewech.

Noch bläckt de Burch än't Tol erof,
doch undersch sähn de Gassen eos,
nor Fremde senj af jedem Hof,
verändert hot sich Heos fuer Heos.

Zwiur striewt der Turn noch af zer Hih,
de Gloke klanjen noch wäi ist,
doch foljt dem Klang schäir nemest mih,
däi hiesch, alt Kirich äs verwist.

Wäi undersch was dat froaer doch,
vol Liewen was de gunz Gemin,
dea bloaht det saksesch Hundwerk noch,
as Kuflotj wiuren häi derhim.

Um Fredich traf em af dem Mort
gewähnlich mih Bekunten un,
em hatt jo nor af det gewohrt
und fäing sich ze berieden un.

Uch wonn em af de Fritef kum,
begehnten enem änjde Lotj,
fäing irscht de Anjderhaldung un,
erfeahr em glech det Nahst vun hotj.

Räpes was em net ellin,
em hatt fenj Neber, hatt geat Franjd;
et gaf jo uch däi vill Verin,
wiu jeder Mätgläd warde kanjt.

De Fraen eos dem Fraeverin
däi wiuren tetich, resten net
em schetzt se gohr än der Gemin
und wiu em kanjt, diu häilf em mät.

Se äiwten Theaterstacker än,
se nume sich der Schwachen un,
ä Kirch uch Schuil kanjt em se sähn,
diu dreajen ärir Hälf se un.

Det Musizieren macht vill Spaß,
em sung äm Chor spillt äm Orchester,
de Bliusmusik gäing durch de Gass,
em feiert oft uch garen Fester.

Wäi lastich was de Fosendich!
Wäi hiesch was det Grigorifest!
Bäm Blasi anjderhäilt em sich,
et gaw ä Reps fuer jeden äst.

Und wonn ich un det alles dinken,
kent mich det Himwih iwerkun,
ech moaß mich riecht vun Harze krinken
am dat, wot mir verlueren hun.

Doch wäll ich net eandunkber senj,
häi hun ech nah Himet fanjden,
und mät der alden bän ech änj
durch menj Gedunken fest verbanjden.

Hedwig Kellner